วันนี้ปล่อยใจไปตามอารมณ์ พาลให้นึกถึงวันเวลาที่ได้อยู่ร่วมรั้วเดียวกันมา...คิดถึงเพื่อน...มากๆ ตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้ หลายอย่างที่อยู่ในห้อง บางทีมองไปแล้วยิ่งทำให้อยากหยิบเอาชุดนักเรียนในตู้เสื้อผ้า มาใส่ มองเห็นกองหนังสือที่ชั้นแล้วอยากจะเอากระเป๋าไปจัดตารางสอน(ที่เมื่อก่อนไม่เคยคิดจะแตะ) เห็นรองเท้านักเรียนหน้าบ้านทำให้นึกถึงวันที่เค้าใส่มันเดินเข้าโรงเรียนทุกเช้าๆ ปากกาที่วางอยู่บนโต๊ะทำให้เค้านึกถึงวันที่จับมันขีดเขียน จินตนาการในวิชาเรียงความภาษาไทย แต่ทุกชีวิตต้องมีทางเดินเป็นของตัวเอง เพราะไม่ว่ายังไงทางเดินแห่งกาลเวลาของพวกเรา....ปลายทางของมัน ทำให้เราต้องแยกออกจากกัน ทุกคนต้องมีทางเดินเป็นของตัวเองชีวิตในรั้วมัธยมยังเด็กเกินกว่าที่พวกเราจะเดินด้วยตัวคนเดียวได้

วันที่เราเรียนจบ นั่นหมายความว่าเราต้องเริ่มหัดเดินคนเดียวบ้างแล้ว

เก็บความทรงจำเอาไว้คิดถึงกันในวันท้อแท้

เก็บความอ่อนแอเอาไว้ให้เป็นความหลัง

เก็บความคิดถึงเอาไว้ให้ฝันถึงกัน

เก็บเรื่องราวนั้น....ไว้เป็นกำลังใจ(ในวันที่เธอไม่มีใคร)



รักพวกมึงว่ะ(แบบสุดตีน)

เลว..........

ความว่างเปล่า กับความเหงา คงคล้ายกัน

แต่เรายินดีที่จะปฏิเสธความเหงา

แล้วเรียกมันว่าความว่างเปล่าแทน

ทำไงได้ ไม่มีใครอยากที่จะ..เหงา..นี่นา

เลยบอกกับคนอื่นๆว่า ชีวิตช่วงนี้ว่างเปล่า

ดูดีกว่าเยอะเลย

คล้ายเหมือนเป็นคนที่อยู่กับตัวเอง

แต่ในใจยอมรับอย่างหน้าด้านๆว่า...

..เหงาว่ะ...